ผมก็พอมีนะ

คือ ตอนผมเรียน วิทลัย อยู่ ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนเรียนเก่ง น่ารักใช้ได้ ชอบเล่นดนตรีไทย ทำกับข้าวอร่อย ( ได้กินตอนเริ่มดูใจกัน ) คิคุอาโนเนะ สุดๆ เลยนะ ....พอๆๆ โอเคเล่าต่อ

ไอ้เรา ไปเรียน ก็แอบดูอยู่ห่างๆ ครับ เพราะรู้ว่า คนกับสุนัข มันไปด้วยกันไม่ได้ ( ผมเป็นสุนัข นะ โฮ่งๆๆ ) แล้วก็ไม่ได้รักหรืออะไรหรอกนะ แค่แอบปลื้มอยู่ห่างๆ ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้คุยกัน

วันนั้นผมจำได้แม่นเลย ว่านั่งอยู่ตรงสนามบอลเล็ก อ่านการ์ตูน ล่าอสูรกาย เล่ม 24 อยู่ เพราะ เล่ม 24 ที่ผมรอมาถึง 343 วันเพิ่งจะออก

ผมนั่งอ่านอยู่ดีๆ ก็มีเสียงใสๆ พูดข้างๆ ผมว่า "ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ" ตอนแรกผมก็ยังไม่ได้หันไปมอง ด้วยความที่กำลังมันส์ในอารมณ์ เลยไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่รู้ว่า เธอคนนั้นกำลังแอบอ่านการ์ตูนของเราอยู่ข้างๆ !!!!!

พอรู้ตัวอีกที เธอพูดว่า "ชอบอ่านการ์ตูนหรอคะ เราก็ชอบอ่าน"
"ก็อ่านอ่ะนะ มันว่างๆ ไม่รู้จะทำอะไร" ผมตอบ

แล้วก็คุยกันเรื่องการ์ตูนซะยืดยาวยัวะเยี้ยะ

วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้รู้จักเธอ ( จริงๆ ต้องบอกว่าได้พูดคุย เพราะชื่อน่ะ รู้นานแล้ว )

พอต่อมา เราก็ได้คุยกันมากขึ้น จนถึงขั้นแลกหนังสือการ์ตูนอ่าน ผมขอบอกเลยว่า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้อ่านการ์ตูนผู้หญิง และพบว่า "โห เนื้อเรื่องมานอิโรติก อะไรขนาดนี้ว่ะ" ผมคิดในใจ และแล้ววันนั้นก็มาถึง ผมได้หนังสือการ์ตูนชุดหนึ่ง มี 17 เล่ม ชื่อ "จังหวะร๊อค ดนตรีรัก" จากเธอผู้นั้นมาอ่าน เธอบอกว่า เรื่องนี้จะสนุกถ้าอ่าน ตอน 2 ทุ่มในคืนวันเสาร์ที่จะถึงนี้

ผมก็ถามไปว่า เกี่ยวหรอ เธอตอบว่า เกี่ยว เพราะวันเสาร์นี้เป็นคนพระจันทร์เต็มดวง - -" ( จริงๆ เป็นวันเกิดเธอ แต่ผมไม่รู้ ผมเลย ตอบติดตลกไปว่า หนังสือผีหรือไง ให้อ่านตอนพระจันทร์เต็มดวง )

สุดท้ายผมก็อ่านจริงๆ ครับ ( เออ คนมันหลงนิ สั่งได้ทุกอย่างแหละ โงหัวไม่ขึ้นแล้ว )
ผมก็อ่านไปเรื่อยๆ ครับ พอประมาณ 4 ทุ่ม พ่อแม่ผม ก็นอนกันหมดแล้ว อยู่ดีๆ มีคนมาเคาะประตูบ้าน ตอนแรกนึกว่า "อ่า เพื่อนมาชวนไปเล่นเกมส์" พอเปิดไป ใจแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม

โอ้ว เจ๊แกเล่นมาถึงบ้านเลยครับ ( ไม่รู้มันมาถูกได้ไง ) มาถึงก็บอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดเธอ และเธอมาคนเดียว!!!!!! แล้วบอกว่า เราอยากฉลองวันเกิดเรา กับผม 2 คน

ผมคิดในใจ " เฮ้ย ผมหลงรักเค้า หรือเค้าหลงรักผมว่ะ หรือว่า ตูหลับคาหนังสือการ์ตูน - -"

เรื่องจริงครับ เราก็แอบขึ้นไปห้องนอนผม เพราะถ้าเสียงดังพอ่แม่ตื่นแน่นอน พอขึ้นไปบนห้อง เราก็ฉลองวันเกิดกันเงียบๆ พอถึง เที่ยงคืน ผมก็บอกให้เธอ เรียกแท๊กซี่กลับบ้าน เธอบอกว่า ไม่อยากกลับ อยากค้างกับผม - -" ผมเริ่มใจฝ่อ เพราะว่า ชายหญิง อยู่กัน 2 คน ทั้งคืนมันไม่ดี แล้ว ถ้าพ่อแม่ฝ่ายโน้น เค้าตามหาจะทำไง ตายแน่ๆ ตู

ผมก็เลยบอกว่า ไม่ได้กลับไปก่อน เด๋ว พรุ่งนี้วันอาทิตย์ เราค่อยนัดเจอกันก็ได้ พอผมพูดจบ เธอเข้ามาไซร้คอผม ใจผมแทบละลาย ....................

สุดท้ายไม่ได้ทำอะไรกันนะครับ หลับไปทั้งคู่ ตื่นมาก็ รีบส่งเค้ากลับบ้าน ไว้เด๋วมาเล่าต่อนะครับ แต่คนนี้ ไม่ได้เป็นแฟนผม เพราะตอนหลัง

คือ พอผมส่งเค้ากลับบ้าน วันอาทิตย์เราก็ไปเที่ยวกันตามปกติ ผมก็เป็นเสี่ยครับวันนั้น ( เพราะม่ะคืน เหมือนฝันเรย ...อย่าคิดลึกนะ แค่นอนกอดกันเฉยๆ ) ที่นี้ 2 อาทิตย์ต่อมา เธอขาดเรียนไป 3 วันครับ ผมก็เริ่มเป็นห่วงเพราะว่า โทรไปที่บ้านก็ไม่มีใครรับสาย ไปหาก็ไม่มีใครอยู่ครับ ตอนแรกผมตกใจมาก นึกว่า เค้าเป็นอะไรหนักขนาดเข้าโรงพยาบาลรึป่าว ( กึ่งๆ คิดว่าเข้าเมรุด้วย ใจเสียเลย ) ถึงไม่ได้ติดต่อมา

2 หรือ 3 วันถัดมาไม่รู้ ผมได้รับโทรศัพท์เธอ เธอพูดกับผมว่า ผมรักเธอหรือป่าว ........( คือ ความคิดตอนนั้น คิดอะไรไม่ออกครับ ไม่รู้ว่ารัก หรือไม่รักหัวมันตื้อไปหมดแล้ว ) ผมก็ตอบไปว่า รัก ....มั้ง...เราไม่แน่ใจน่ะ แต่เราก็ดูใจกันไปก็ได้นิ .....ผมหยุดแล้วเริ่มคิดในใจ...

" หรือว่า เธอหลอกเราเล่นๆ ว่ะ .....อืมมันเป็นไปได้ คนไม่หล่อไม่เลิศหรู บ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย คนแบบเธอ.........รักเราตรงไหนว่ะ " พอผมคิดแบบนี้ ผมก็เลยพูดไปว่า ....แล้วเธอ...เธอจะคบกับเราจริงๆ จังๆ ไหม .......

เธอบอกว่า ถ้าอยากรู้คำตอบ ให้ผมไปหาเธอที่ๆ หนึ่ง วันนี้ เธอจะรออยู่ ตอน 5 โมงเย็น ( เป็นสถานที่แห่งความทรงจำเลยนะครับ ขออนุญาตไม่บอกนะ )

ผมก็เลยไป วันนั้นไปถึงตอน 4.30 พอดี ผมรออยู่ จนถึง 6.30 เธอก็ยังไม่มาซักที ตอนนั้น ในใจผมมันคิดได้แค่คำเดียวว่า " ตูถูกหลอก โง่จริง ทำไมถึงโง่แบบนี้ โดนผู้หญิงจีบเล่นๆ เค้าแหกตาเราแล้ว " วันนั้นผมรอถึง 4 ทุ่ม จึงตัดใจแล้วกลับบ้านครับ ( ยอมโง่จนถึง 4 ทุ่ม )

2 วันต่อมา ผมจำได้ค่อนข้างชัวร์นะ เธอโทรมาอีก แล้วพูดแบบเดิม ผมก็พูดแบบเดิม แต่ผมใช้น้ำเสียงเย็นชาขึ้น เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ แต่ถามว่า ผมจะมาไหม ผมก็ ต้องตอบว่าไปอยู่แล้ว ( ถึงจะไม่มั่นใจ แต่ก็ตอบว่าไปนะครับ ) ครับๆ ผมไปเวลาเดิม 4.30 วันนั้นก็ แห้วอีกครับ ผมรอ ถึง เที่ยงคืนเลย วันนั้น รู้สึกตัวเองไม่ใช่คน หรือสุนัข แต่รู้สึกว่า เปงตัวอะไรไม่รู้ที่มี 2 เขา ไว้ ไถนา และเคี้ยวเอื้อง

ที่นี้ เธอก็ไม่ได้ติดต่อผมอีกเลย ประมาณ 1 เดือน วิทลัยผมก็ retry เธอออกครับ ( คือ วิทลัยผมมีกฎว่า ถ้าหยุดเกิน 14 วัน โดยไม่แจ้งสาเหตุ จะให้ retry ครับ ) ตอนนั้นผมเริ่มเอะใจแล้วนะครับ ว่า มันผิดปกติมาก เพราะว่า เท่าที่โทรคุยแสดงว่า เธอยังไม่ได้เป็นอะไรถ้าเป้นเธอคงบอกเราไปแล้ว ล่ะก็คนที่เรียนดี ขนาดติดท๊อป โดน retry เนี้ย คนนี้เป็นคนแรกของที่นี้เลยนะครับ

แล้วถัดมาอีกหลายวัน ผมจำเวลาแน่นอนไม่ได้ ถึงแม้ผมจะคิดถึงเธอ อยู่ว่าทำไมถึงไม่โทรหาผมอีก แต่ชีวิตเราก็ยังต้องดำเนินต่อไปนิครับ คิดไปก็เท่านั้น ( ในใจผมคิดจริงๆ ว่า ถูกหลอกเต็มประตูเลย และคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ) แต่ก็ยังพอชื่นชมตัวเองนะครับว่า อย่างน้อยเราก็ยังไม่ได้เสียผู้เสียคน เหมือนหลายๆ คน ที่ถูกหลอก

แต่แล้ว มันก็โผล่มาครับ เบอร์ของเธอโผล่ขึ้นมาในมือถือผม ........ผมคิดอะไรไม่ออกเลยครับ ตื้ออีกรอบ ตอนแรกคิดว่า ไม่รับดีกว่า แต่จู่ๆ มันมันกดรับไปเองครับ ยังไม่ได้สั่งเลย ผมก็เลยคิด "เออ คุยหน่อยแล้วกัน" อย่างน้อยก็ยังเป็นเพื่อนกันได้น่ะ
" เธอโดดเรียนมาหาเรา ตอนนี้จะได้ไหม " เธอพูด.......
ผมคิดในใจ " อะไรจะหลอก ให้ตูไปรอเก้ออีกแล้วสิ จะหลอกเราไปถึงไหนว่ะ แค่นี้ตูก็โง่พอแล้ว " ........แต่ผมดันพูดออกไปว่า "ที่ไหนล่ะ จะรีบไปเด๋วนี้เลย" ( ผมป่าวพูดนะ ร่างกายมันพูดไปเอง หมู่นี้ร่างกายชอบขยับเองได้ ) หลุดปากไปครับ ก็เลยต้องจำใจไป คราวนี้ ที่เดิมอีกแล้วครับ ผมก็ไป

ในที่สุดวันนี้ผมก็ เจอหน้าเธอครับ....แต่เธอดูโทรมลงไปมากๆ ตอนแรกคิดว่าจะต่อว่า หรืออะไรแบบนี้ แต่พอเห็นสภาพ ผมพูดไม่ออกครับ ...ยืนมองหน้ากันอยู่นาน เธอก็เริ่มปริปาก

"เราน่ะ หลอกเธอนะตั้งหลายรอบ ทำไมเธอไม่เข็ด" เธอถามด้วยน้ำเสียงแปลกๆ
ผมก็ตอบโดย ลืมคิดไปว่า " ผมก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน ( ว่าคุณรักผมหรือป่าว อยากถามแบบนี้ แต่ดันพูดไปว่า ) ว่าทำไมผมไม่รู้จักเข็ด ผมคงดื้อด้านมั้ง "

เธอหัวเราะครับ แล้วก็ร้องไห้ โดยที่เงยหน้าแล้วหมุนตัวไปรอบๆ

ผมได้แต่ยืน งง ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี "เราน่ะ ตอนแรกถูกคนที่เรารักมากหลอกเอาน่ะ ผู้ชายคนนั้นคนที่เราไว้ใจเค้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเรา จริงๆ แล้ว เรามีเชื้อ HIV ก็ติดมาจากผู้ชายคนนั้นน่ะแหละ เรารู้หลังจากที่เค้าได้ทิ้งเราไปแล้ว" เธอสารภาพ

ผมอึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รุ้จะพูดว่า หายเร็วๆ นะ หรือ สู้ต่อไป หรือ แล้วเกี่ยวอะไรกับเรา หรืออะไรเทือกนี้ดี ผมก็เลยพูดไปว่า "เธอจะกลัวอะไรกับโรคที่จะฆ่าเธอในอีก 10 ปี ข้างหน้า" ( พูดได้สิ้นคิดมาก )

" ตั้งแต่เรารู้ เธอเชื่อไหมว่า เราไปหลอกผู้ชายอีกหลายๆ คนให้มันมานอนกับเรา เราอยากแก้แค้นพวกผู้ชายพวกนี้ อยากให้มันรู้สึกถึงความทรมานแสนสาหัส แต่แล้วก็ จนได้มาพบกับเธอนี่แหละ " เธอหยุดไปพักนึงแล้ว พูดต่อว่า "เธอเป็นคนดีนะ ตอนแรกเรากะจะหลอกเธอ ที่เราให้หนังสือการ์ตูนไปอ่าน ก็เพื่อสร้างบรรยากาศ แต่เธอกลับยั้งตัวเองไว้ได้ ตอนนั้นเองเรารู้สึกว่า ทำไมเราถึงได้รักผู้ชายผิดคนอยู่ตั้งนาน ทำไมเราถึงไปทำร้ายคนที่ไม่รู้เรื่องต่ออีกตั้งหลายคน" แล้วเธอก็ร้องไห้โฮ

( คนแถวนั้นมองตรึมเลย แต่ว่ามันก็ไม่สำคัญสำหรับผมแล้ว ตอนนั้นรู้สึกเหมือนอยากให้มันเป็นความฝัน อยากให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นบ้า เพ้อเจ้อไปเอง )

เธอเริ่มพูดอีกครั้ง "เราไม่เคยคิดว่า เราคิดจะทำร้ายคนที่ดีอย่างเธอเลย เราทำผิดไป ผู้ชายพวกนั้นอาจจะเป็นคนที่ดีแบบเธอก็ได้ เราอยากขอโทษ ถึงแม้ตอนนี้เราจะรักเธอ แต่มันก็เป็นแค่ สิ่งที่เลื่อนลอย ( หรือเลือนลางไม่รู้ผมจำไม่แม่น) ใช่ไหม เธอจะรักเราได้อย่างไรในเมื่อเราทำกับเธอถึงขนาดนี้ ทุกวันเรานั่งเฝ้ามองเธออยู่บนสะพานนั่น ตรงนั่น มองดูเธอยืนคอยเรา เรากะว่า ถ้าเธอกลับเมื่อไหร่ เราจะลาจากโลกนี้ไป มันเหมือนเป็นการดูหน้าครั้งสุดท้าย แต่เราเห็นเธอคอยแล้ว คอยเล่า ทำให้เราตัดใจไม่ขาด ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่....ก็ตัดใจไม่ได้....ไม่รู้ว่าเรารักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เราคิดว่าสิ่งนี้มั้งที่ มนุษย์เรียกว่า รักแท้"

คำพูดเธอ ทำผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ครับ มันเหมือนมีอะไรจุก อยู่ที่หน้าอก เป็นครั้งแรกในชีวิตเลย ที่มีคนมาบอกรัก แต่ว่า มันเป็นไปไม่ได้ เลยไม่รู้ว่า จะดีใจหรือเสียใจดี ( ไม่ได้ร้องไห้โฮนะครับ แค่น้ำตามันไหล ห้ามไม่ได้ ) สิ่งเดียวที่ผมทำไปก็คือ จูบเธอครับ ( จูบปากน่ะแหละ ) แล้วก็ กอดไว้ แล้วพูดว่า เด๋วคุณไปบ้านผมนะ ผมมีเรื่องจะบอกคุณ

พอไปถึงบ้านผม พ่อแม่ กะลังกินข้าวอยู่ครับ พ่อแม่ผมก็ทำท่า งง เพราะลูกชาย เอาผู้หญิงเข้าบ้าน แต่เค้าก็ไม่ได้ต่อว่านะครับ แล้วก็บอกให้ไปตักข้าวมากิน .....ผมก็ตักมาครับ 2 จาน ผม 1 เธอ 1 กินไปได้ซักพัก ( ข้าวมื้อนั้น ทานกันแบบรู้สึกว่านานมากๆ ครับ ) ผมก็พูดขึ้นว่า แม่ครับ คนนี้คือ ......." แม่รู้จ๊ะ เพื่อนของลูก ชื่ออะไรล่ะ " แม่ผมพูดขัด ......"เค้าคือ ภรรยาผมครับ" ผมตอบ .......ทุกคนอึ้ง......พอทานเสร็จ ผมก็บอกพ่อแม่ว่า ผมขอไปอยู่กับเค้าได้ไหมครับ ขอไปอยู่กันแค่ 2 คน ผมจะไม่รบกวนพ่อแม่หรอกนะ แค่ขอไปเฉยๆ นะครับ .............

( พ่อแม่ผม เค้าคงมี เซ้นอะไรสักอย่างน่ะครับ เพราะตอนหลังเค้าบอกว่า รู้ว่าผมมีปัญหาแต่ว่าไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ก็เลยให้ไปเพื่อดูท่าที )

ครับ สุดท้ายผมก็ออกไปครับ ไม่ได้เอาไรติดมือไปเลย สิ่งเดียวที่ติดมือผมไปก็คือ มืออุ่นๆ ของเธอ หลังจากออกจากบ้านเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย เราก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนเลยเดินตามถนนใหญ่ไปเรื่อยๆ ผมเริ่มเหนื่อยจึงนั่งลงข้างทาง เธอก็นั่งตามครับ

แล้วมันก็ฉุดคิดขึ้นมาในหัวผม สิ่งที่ผมจะทำได้คือให้กำลังใจ แต่ทำไมเราถึงให้เหมือนแบบคนกำลังจะตายแบบนี้ว่ะ ผมเลย แบผมของผมออก กาง 5 นิ้วครบเลย แล้วก็บรรจง "ฟาด" ลงไปที่แก้มของเธอ เธอตกใจครับ

" เราหายกันแล้วนะ " ผมยิ้มแล้วพูดปนหัวเราะ จากนั้นผมไปที่บ้านเธอครับ ( ลืมบอกไปว่า บ้านเธอรวยโครตๆ เข้าไปแล้ว งง เลย ) พอ่เธอเห็นผม ก็ควักอะไรไม่รู้ออกมาจาก เสื้อสูทแล้วเล็งมาที่ผม มันเป็นเหล็กสีดำๆ ขัดมัน "แล้วเค้าบอกว่า เมิงออกห่างจากลูกกรูนะ ไอ้สารเลว"

ปกติผมควรกลัว แต่ตอนนั้นกลับไม่ได้กลัวเลยครับ ผมกลับไปพูดกับพ่อเค้าว่า "ผมมาที่นี่เพื่อบอกว่า ส่งเธอไปอเมริกาสิครับ ถ้าเธอพึ่งยาของที่นั่นเธอจะอยู่ได้อีก 20-30 ปี ผมรู้จักหมอดีๆ ที่โน้น ( จิงๆ พ่อผมรุ้ ) แล้วก็ขอให้ผมไปส่งเธอที่สนามบิน หลังจากนั้นจะยิงหรือส่งตำรวจก็ตามสบายครับ"

หลังจากนี้ไม่ขอเล่านะครับ มันสะเทือนใจผมเกินไป

ตอนจบๆๆ ผมไปส่งเธอที่สนามบิน ผมรู้ว่า เธอจะไม่กลับมาที่นี่อีก และชีวิตผมก็ไม่มีทางได้ไปเหยียบอเมริกาแน่นอน ถึงได้ไปก็ใช่ว่าจะได้เจอกัน เราจับมือกัน แล้วมองหน้ากัน หน้าตาเธอดูดีมากๆ ดียิ่งกว่าตอนที่เราแอบมองอยู่ห่างๆ ซะอีก พอเธอขึ้นเครื่องบิน ผมถึงได้รู้จักคำที่บอกไว้ว่า "หมาเห่าเครื่องบิน" มันเป็นอย่างไร

2 ปีผ่านไป ถึงจะนาน แต่ผมก็ยังจำวันนั้นได้ดี และคิดถึงเสมอ คิดว่า เธอจะเป็นอย่างไร สบายดีไหม ถ้าได้เจอกันอีกจะทำยังไง และแล้ว วันที่ 20 กรกฎาคมครับ มีจดหมายส่งมาถึงผม ในจดหมายขึ้นว่า

" You are the gathering star in my night sky.
You are the cloud in my shiny day .
if my heart could be strong and say the word I feel......
but in the end . I will be with you ....wherever whenever forever....

from FIRST Truly Love "

ที่ผมเล่าเรื่องนี้ให้คนในบอร์ดนี้ฟัง ( เพื่อนของผมไม่เคยมีใครรุ้เรื่องนี้เลย แค่บางคนเท่านั้น ) เพราะผมอยากให้ทุกคนรู้ว่า ถึงแม้ชีวิตผมจะเหมือนละครน้ำเน่า แต่มันเป้นเรื่องจริงทั้งหมด มันอาจเกิดขึ้นกับชีวิตของใครก็ได้ การที่คุณทำให้ใครคนนึงตกนรก โดยที่คุณไม่ได้ใส่ใจอะไร ผมอยากให้ลองคิดดูว่า ถ้าเป็นคุณ มันจะเจ็บปวดขนาดไหน สะเทือนใจขนาดไหน

นี่คือสิ่งที่ผมเจอมาแล้วกับตัวเอง ( ผมก็ไม่เคยคิดว่า มันจะเกิดขึ้นกับผู้ชายธรรมดาๆ อย่างผม ) ไม่แน่สักวัน พวกคุณก็อาจเจอบ้าง อาจไม่ใช่เรื่องแบบนี้ อาจเป็นแย่กว่านี้ หรือดีกว่า แต่ถึงจะเจอ ก็ขออย่ายอมแพ้ อย่าสิ้นคิด ทางออกมีให้สำหรับทุกคนที่พยายามค้นหา โลกใบนี้มันกลม ดังนั้นไม่มีคำว่า ทางตัน ถ้าคุณพยายาม

ขอบคุณที่ ช่วยกันอ่าน ชีวิตเน่าๆ ของผู้ชายคนนึงครับ ( เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนะครับ ปัจจุบันเธอคนนั้น ยังมีชีวิตดีอยู่ ถึงจะทรมานกับการกินยาต้านไวรัส แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอย้อท้อครับ เพราะว่า เธอมีกำลังใจอย่างดี อยู่เบื้องหลัง )